Vrij kamperen moet kunnen
AMSTERDAM - Kamperen in de vrije natuur vinden veruit de meeste lezers, die er graag met een tentje of een camper op uit trekken het allermooiste wat er is. "Het geeft een geweldig gevoel van rust en vrijheid," verwoorden Bertus en Hendrika van Harten de mening van zeer velen. Al jarenlang kamperen zij vrij op stille plekjes in Frankrijk en Spanje en ook trokken zij een halfjaar door Afrika, waar nauwelijks campings bestaan.
Ze gingen dan met de daktent op hun auto wel uit veiligheidsoverwegingen bij een missiepost staan, bij een kerk of een politiebureau. Ook Henk Bupo uit Zaanstad is een van de vele fans van wildkamperen. "Elk jaar ga ik vier weken naar de Alpen of de Pyreneeën, zalig in de vrije natuur. Die prachtig rust, nergens gillende kinderen of andere drukte," mailt hij mij enthousiast. Vooral door zijn twee herdershonden, die altijd mee gaan, voelt hij zich volkomen veilig. Maar niet iedereen denkt er zo over.
Veel kampeerders maken zich grote zorgen, vooral ook sinds die akelige overval vorige week op twee Nederlandse wildkampeerders bij Rome. Steeds meer camperrijders installeren stalen balken op hun deuren en alarmsystemen, ook tegen slaapverwekkend gas, waar rovers kennelijk graag gebruik van maken. Met veel nostalgie schrijven talloze lezers mij over vroeger, toen alles veiliger was. Thuis bij mijn moeder hing vroeger altijd een touwtje uit de brievenbus in de voordeur. Nu zitten er drie sloten op en anti-inbraakstrips.
Maar veel lezers vinden een verbod op wildkamperen geen optie. "Criminelen moeten we aanpakken, niet de kampeerders", mailt mij Angelique uit Haarlem.
Hans van Beek uit Amsterdam is nu 54, schrijft hij, maar hij was nog geen twintig toen hij er al met een caravan op uit trok. "Ik heb er intussen zeven versleten," mailt hij mij. Dikwijls trekt hij naar Spanje, met zijn vrouw. Zij komt uit Cadiz. Elk jaar rijden zij wel zo'n 15.000 kilometer en altijd overnachten zij op een 'aire de repos' in Frankrijk of een 'areas de descanso' in Spanje, geen centje pijn. "We hebben alarm tegen indringers en een rookmelder. In 35 jaar hebben we nog nooit problemen gehad, het vrije overnachten buiten een camping bevalt ons prima en het scheelt bovendien enorm in je portemonnaie," mailt Hans.
"Nooit in de buurt van steden gaan staan," adviseren Els en Kees Moeras, echt fietsreizigers, die met hun tentje onder meer door Chili en Argentinië trokken. "We hebben daar dikwijls wildgekampeerd uit noodzaak: er wàs gewoon geen camping. Nooit hebben we om toestemming gevraagd, want wie kun je vertrouwen? Dat blijkt maar weer uit die overval in Italië! Meestal gingen we stilletjes ergens in de prachtige, ongerepte natuur staan. We hadden dat niet willen missen!"
De heer Verdonschot trekt met zijn camper al sinds 1995 door Europa, hij is net terug uit Rusland, zo mailt hij mij. "Ik ga nooit bij een snelweg staan, maar zoek een veilige plek en we zetten natuurlijk niet alles buiten. Bovendien is er een goede gids met 8000 overnachtingsplaatsen in Europa. Maar zelfs in Turkije hebben wij ons nooit onveilig gevoeld."
Boudewijn Bolderheij mailt mij vanuit zijn camper uit Frankrijk. "Wij overnachten meestal op een plekje waar niemand ons ziet en wij niemand tot last zijn. Maar we hebben ons zelf wel beveiligd. Er is niets mooier dan gewekt worden door natuurlijk licht en de vogels, niét door de kinderen van de buren of hun tv," zo mailt Boudewijn.
Uit vrijwel alle mails - ik kreeg er honderden – spreekt een enorme hunkering naar de natuur.
De heer Van den Goorbergh uit Voorschoten zet alles vast in zijn camper sinds zijn Belgische kampeerburen op een parkeerterrein ergens langs een Franse autoroute 's nachts werden overvallen. Met een haak en touwen maakt hij de deur van zijn camper dicht. Ook heeft hij gasalarm, "want overvallers laten zelfs je hond inslapen."
"De rovers hadden de pantalon van die Belg gepikt, met portemonnaie en al," zo mailt hij mij.
Richard en Selma Tiemeijer-Wisman vinden wildkamperen 'geweldig', maar ze gaan daarvoor altijd naar landen, "waar respect en fatsoen net zo gewoon zijn als ademhalen", zo mailen zij mij. Waar zou dat in hemelsnaam zijn? "Scandinavië, daar bestaat dat nog! Grote delen van Ierland ook!" En Nederland? "Hier kun je nog niet eens gerust even je fiets laten staan!" schamperen zij.
"De enige twee noordelijke landen waar wildkamperen officieel is toegestaan, zijn Noorwegen en Zweden," schrijft ook Edo Lorist mij. "Buiten een straal van 400 van een woonhuis, mag je daar overal staan, maar niet langer dan een etmaal. Wij doen dat geregeld, heerlijk in de vrije natuur. Back to basics. We stonden eens in een bos en toen liepen er op honderd meter afstand twee beren langs. Voel je je ook niet echt lekker veilig, zonder gsm-bereik. Maar we blijven het doen!"
Het is Paul Descamps uit België opgevallen dat je als wildkampeerder vooral langs drukke, toeristische routes grote kans loopt op ongewenst bezoek. "Dieven wéten gewoon waar buitenlanders met hun campers overnachten. Bijna de helft van alle camperaars is al eens overvallen, alle sloten en ingewikkelde veiligheidsmaatregelen ten spijt," zo stelt hij verdrietig vast.
Frans Aja uit Leeuwarden is kort en duidelijk: "Vrij kamperen is een recht en dat mag niet worden ingeperkt door criminaliteit en ander onbeschaafd gedrag".
Frans heeft hélemaal gelijk. Was de wereld maar zo eenvoudig!
Richard en Julia Savelkoul zijn met hun hele gezin vanuit Nederland naar Parijs gefietst, onderweg wildkamperend. "Leven is lef," stelt Richard met een beetje bravour. "Wildkamperen is leuk, spannend en avontuurlijk."
"Afgelopen fietstoer door Engeland hebben we ook bij een boer gekampeerd. In een hotel kun je ook overvallen worden. Ook fietsen is gevaarlijk. Wat denk je van autorijden of bergbeklimmen? Als je je laat leiden door de nieuwsberichten, durf je nooit meer buiten te komen!"
Precies zo'n reactie kreeg ik van Edwin Duiverman. Hij mailt mij: "Niet teveel verbieden. Overal zitten risico's aan. Dat tweetal in Italië had pure pech: op het verkeerde moment, op de verkeerde plek, ontmoetten zij de verkeerde mensen. Jaarlijks kamperen vele duizenden in de vrije natuur, zonder enige narigheid."
Uit de mail van Miriam Krijnen uit Oudenbosch lees ik vooral veel woede over de algemene onveiligheid. "Zet criminelen langer vast, zodat we weer zonder angst over straat durven!"
Zou er nog een weg terug zijn?
Jacques van Vugt kampeert al 45 jaar, zo mailt hij mij: óók wild, maar helaas steeds minder. "De tijd dat je je fiets niet op slot hoefde te zetten, is helaas voorbij," stelt hij spijtig vast. "Wildkamperen op grote parkeerterreinen is helaas niet meer verantwoord."
Annet Billekens breekt een lans voor de vrachtwagenchauffeurs. "Die kamperen 's nachts in hun cabine en het komt zeer vaak voor dat zij worden bedroofd, terwijl zij liggen te slapen. Daar hoor ik maar weinig over," zegt Annet.
Zelf heb ik daar de laatste maanden anders wel opvallend veel over gehoord en gelezen!
Ook kreeg ik een hartelijke mail van meneer en mevrouw Van Vliet, zestigers uit Lisse. "Vroeger altijd wildkamperen, maar nu niet meer Want de wereld is vol krankzinnigen," zo stellen zij vast. Zelf zijn zij nog eens overvallen in Denemarken, beroofd op klaarlichte dag! "Heus, het kan niet meer. Het wordt er niet leuker op. Het klonk misschien wat cru, maar de burgemeester van Rome had volkomen gelijk."
Toch zie je steeds vaker dat de slachtoffers uiteindelijk de schuld krijgen, dat slijt er steeds meer in.
Gerard uit Delft is een van onze lezers, die dàt opvalt. "Ze draaien 't om. Het slachtoffer heeft 't gedaan! Als je met sieraden loopt en je wordt beroofd, zeggen ze: eigen schuld. Als je je fiets niet met drie sloten vast zet en hij wordt gestolen, dan is het je eigen schuld. De omgekeerde wereld!" waarschuwt Gerard in zijn mail.
Ook Frans Haas vindt dat de burgemeester van Rome de zaak omdraait. "Is een overval met bruut geweld tegenwoordig in Italië normaal als je ergens kampeert?" vraagt hij zich af.
"In Italië voel je toch aan alle kanten om je heen dat je daar gevaar loopt. Op een verlaten plekje met een tentje, hallo: het is 2008! De burgemeester van Rome heeft gelijk!" mailt mij Juda.
Sacha is het met haar eens: "Dit was wèl een tikkeltje naïef!"
"In Italië zorg ik altijd dat ik vóór donker in mijn hotel ben."
John Stubenitsky en zijn vrouw uit Breda mailen mij dat zij altijd gezellig hun rottweiler meenemen in hun camper. "We laten zijn voerbak en een paar schoenen maat 48 altijd buiten staan. Geloof mij maar: bij ons komt 's nachts niemand in de buurt," mailt John mij.
Bron: telegraaf.nl
Ze gingen dan met de daktent op hun auto wel uit veiligheidsoverwegingen bij een missiepost staan, bij een kerk of een politiebureau. Ook Henk Bupo uit Zaanstad is een van de vele fans van wildkamperen. "Elk jaar ga ik vier weken naar de Alpen of de Pyreneeën, zalig in de vrije natuur. Die prachtig rust, nergens gillende kinderen of andere drukte," mailt hij mij enthousiast. Vooral door zijn twee herdershonden, die altijd mee gaan, voelt hij zich volkomen veilig. Maar niet iedereen denkt er zo over. Veel kampeerders maken zich grote zorgen, vooral ook sinds die akelige overval vorige week op twee Nederlandse wildkampeerders bij Rome. Steeds meer camperrijders installeren stalen balken op hun deuren en alarmsystemen, ook tegen slaapverwekkend gas, waar rovers kennelijk graag gebruik van maken. Met veel nostalgie schrijven talloze lezers mij over vroeger, toen alles veiliger was. Thuis bij mijn moeder hing vroeger altijd een touwtje uit de brievenbus in de voordeur. Nu zitten er drie sloten op en anti-inbraakstrips.
Maar veel lezers vinden een verbod op wildkamperen geen optie. "Criminelen moeten we aanpakken, niet de kampeerders", mailt mij Angelique uit Haarlem.
Hans van Beek uit Amsterdam is nu 54, schrijft hij, maar hij was nog geen twintig toen hij er al met een caravan op uit trok. "Ik heb er intussen zeven versleten," mailt hij mij. Dikwijls trekt hij naar Spanje, met zijn vrouw. Zij komt uit Cadiz. Elk jaar rijden zij wel zo'n 15.000 kilometer en altijd overnachten zij op een 'aire de repos' in Frankrijk of een 'areas de descanso' in Spanje, geen centje pijn. "We hebben alarm tegen indringers en een rookmelder. In 35 jaar hebben we nog nooit problemen gehad, het vrije overnachten buiten een camping bevalt ons prima en het scheelt bovendien enorm in je portemonnaie," mailt Hans.
"Nooit in de buurt van steden gaan staan," adviseren Els en Kees Moeras, echt fietsreizigers, die met hun tentje onder meer door Chili en Argentinië trokken. "We hebben daar dikwijls wildgekampeerd uit noodzaak: er wàs gewoon geen camping. Nooit hebben we om toestemming gevraagd, want wie kun je vertrouwen? Dat blijkt maar weer uit die overval in Italië! Meestal gingen we stilletjes ergens in de prachtige, ongerepte natuur staan. We hadden dat niet willen missen!"
De heer Verdonschot trekt met zijn camper al sinds 1995 door Europa, hij is net terug uit Rusland, zo mailt hij mij. "Ik ga nooit bij een snelweg staan, maar zoek een veilige plek en we zetten natuurlijk niet alles buiten. Bovendien is er een goede gids met 8000 overnachtingsplaatsen in Europa. Maar zelfs in Turkije hebben wij ons nooit onveilig gevoeld."
Boudewijn Bolderheij mailt mij vanuit zijn camper uit Frankrijk. "Wij overnachten meestal op een plekje waar niemand ons ziet en wij niemand tot last zijn. Maar we hebben ons zelf wel beveiligd. Er is niets mooier dan gewekt worden door natuurlijk licht en de vogels, niét door de kinderen van de buren of hun tv," zo mailt Boudewijn.
Uit vrijwel alle mails - ik kreeg er honderden – spreekt een enorme hunkering naar de natuur.
De heer Van den Goorbergh uit Voorschoten zet alles vast in zijn camper sinds zijn Belgische kampeerburen op een parkeerterrein ergens langs een Franse autoroute 's nachts werden overvallen. Met een haak en touwen maakt hij de deur van zijn camper dicht. Ook heeft hij gasalarm, "want overvallers laten zelfs je hond inslapen."
"De rovers hadden de pantalon van die Belg gepikt, met portemonnaie en al," zo mailt hij mij.
Richard en Selma Tiemeijer-Wisman vinden wildkamperen 'geweldig', maar ze gaan daarvoor altijd naar landen, "waar respect en fatsoen net zo gewoon zijn als ademhalen", zo mailen zij mij. Waar zou dat in hemelsnaam zijn? "Scandinavië, daar bestaat dat nog! Grote delen van Ierland ook!" En Nederland? "Hier kun je nog niet eens gerust even je fiets laten staan!" schamperen zij.
"De enige twee noordelijke landen waar wildkamperen officieel is toegestaan, zijn Noorwegen en Zweden," schrijft ook Edo Lorist mij. "Buiten een straal van 400 van een woonhuis, mag je daar overal staan, maar niet langer dan een etmaal. Wij doen dat geregeld, heerlijk in de vrije natuur. Back to basics. We stonden eens in een bos en toen liepen er op honderd meter afstand twee beren langs. Voel je je ook niet echt lekker veilig, zonder gsm-bereik. Maar we blijven het doen!"
Het is Paul Descamps uit België opgevallen dat je als wildkampeerder vooral langs drukke, toeristische routes grote kans loopt op ongewenst bezoek. "Dieven wéten gewoon waar buitenlanders met hun campers overnachten. Bijna de helft van alle camperaars is al eens overvallen, alle sloten en ingewikkelde veiligheidsmaatregelen ten spijt," zo stelt hij verdrietig vast.
Frans Aja uit Leeuwarden is kort en duidelijk: "Vrij kamperen is een recht en dat mag niet worden ingeperkt door criminaliteit en ander onbeschaafd gedrag".
Frans heeft hélemaal gelijk. Was de wereld maar zo eenvoudig!
Richard en Julia Savelkoul zijn met hun hele gezin vanuit Nederland naar Parijs gefietst, onderweg wildkamperend. "Leven is lef," stelt Richard met een beetje bravour. "Wildkamperen is leuk, spannend en avontuurlijk."
"Afgelopen fietstoer door Engeland hebben we ook bij een boer gekampeerd. In een hotel kun je ook overvallen worden. Ook fietsen is gevaarlijk. Wat denk je van autorijden of bergbeklimmen? Als je je laat leiden door de nieuwsberichten, durf je nooit meer buiten te komen!"
Precies zo'n reactie kreeg ik van Edwin Duiverman. Hij mailt mij: "Niet teveel verbieden. Overal zitten risico's aan. Dat tweetal in Italië had pure pech: op het verkeerde moment, op de verkeerde plek, ontmoetten zij de verkeerde mensen. Jaarlijks kamperen vele duizenden in de vrije natuur, zonder enige narigheid."
Uit de mail van Miriam Krijnen uit Oudenbosch lees ik vooral veel woede over de algemene onveiligheid. "Zet criminelen langer vast, zodat we weer zonder angst over straat durven!"
Zou er nog een weg terug zijn?
Jacques van Vugt kampeert al 45 jaar, zo mailt hij mij: óók wild, maar helaas steeds minder. "De tijd dat je je fiets niet op slot hoefde te zetten, is helaas voorbij," stelt hij spijtig vast. "Wildkamperen op grote parkeerterreinen is helaas niet meer verantwoord."
Annet Billekens breekt een lans voor de vrachtwagenchauffeurs. "Die kamperen 's nachts in hun cabine en het komt zeer vaak voor dat zij worden bedroofd, terwijl zij liggen te slapen. Daar hoor ik maar weinig over," zegt Annet.
Zelf heb ik daar de laatste maanden anders wel opvallend veel over gehoord en gelezen!
Ook kreeg ik een hartelijke mail van meneer en mevrouw Van Vliet, zestigers uit Lisse. "Vroeger altijd wildkamperen, maar nu niet meer Want de wereld is vol krankzinnigen," zo stellen zij vast. Zelf zijn zij nog eens overvallen in Denemarken, beroofd op klaarlichte dag! "Heus, het kan niet meer. Het wordt er niet leuker op. Het klonk misschien wat cru, maar de burgemeester van Rome had volkomen gelijk."
Toch zie je steeds vaker dat de slachtoffers uiteindelijk de schuld krijgen, dat slijt er steeds meer in.
Gerard uit Delft is een van onze lezers, die dàt opvalt. "Ze draaien 't om. Het slachtoffer heeft 't gedaan! Als je met sieraden loopt en je wordt beroofd, zeggen ze: eigen schuld. Als je je fiets niet met drie sloten vast zet en hij wordt gestolen, dan is het je eigen schuld. De omgekeerde wereld!" waarschuwt Gerard in zijn mail.
Ook Frans Haas vindt dat de burgemeester van Rome de zaak omdraait. "Is een overval met bruut geweld tegenwoordig in Italië normaal als je ergens kampeert?" vraagt hij zich af.
"In Italië voel je toch aan alle kanten om je heen dat je daar gevaar loopt. Op een verlaten plekje met een tentje, hallo: het is 2008! De burgemeester van Rome heeft gelijk!" mailt mij Juda.
Sacha is het met haar eens: "Dit was wèl een tikkeltje naïef!"
"In Italië zorg ik altijd dat ik vóór donker in mijn hotel ben."
John Stubenitsky en zijn vrouw uit Breda mailen mij dat zij altijd gezellig hun rottweiler meenemen in hun camper. "We laten zijn voerbak en een paar schoenen maat 48 altijd buiten staan. Geloof mij maar: bij ons komt 's nachts niemand in de buurt," mailt John mij.
Bron: telegraaf.nl
